10 Ağustos'ta ilan edilen sözde özyönetim açıklamalarından sonra, özellikle şehir merkezlerine yerleşen PKK terör örgütü mensupları şehirleri yaşanmaz hale getirdiler. Açılan hendekler, kurulan barikatlar ve tuzaklanan el yapımı patlayıcılarla caddeler, sokaklar ve mahalleler adeta savaş alanına döndü. Evler, işyerleri, okullar ve camiler yağmalandı. İnsanların yaşam alanları tarumar edildi.
Bu olaylar sonucu, halkın büyük bir bölümü yaşadığı bölgeyi terk etmek zorunda kaldı. Çocukların eğitimleri akamete uğradı. Bölgede görev yapmakta olan öğretmenler görev yerlerini terk etmek zorunda kaldı.
2011 yılından beri devam eden Suriye iç savaşında binlerce insanın ölümüne sessiz kalan başkan yarısı ve onun siyasi partisi Kobani olaylarında halkı şiddete davet ederek 50 vatandaşımızın ölümüne neden oldu. Etnik bir savaş karşıtlığının vicdanlarda yeri yoktur. Ölen kim olursa olsun, ölüm nasıl gerçekleştirilirse gerçekleştirilsin lanetlemek, karşısında durmak gerekir.
Dün ahlaki olmasa dahi, etnik savaş karşıtlığında bulunanları, bugün teröre destek verdiklerini görüyoruz. 'Kobani de Kürtler öldürülüyor' çığırtkanlığını yapanların bugün Sur'da, Cizre'de, Silopi'de öldürülen Kürtlere sessiz kaldıklarını görüyoruz. Evleri yağmalanan, işyerleri yakılan, okulları ve camileri yakılan Kürtlerin umurlarında olmadığını görüyoruz.
Soruyoruz...
Kobani’deki Kürt de; Sur'daki, Silopi'deki, Cizre'deki Kürt değil mi?
Kobani'ye saldıran terör örgütü de, buradakiler terör örgütü değil mi?
Sınırın ötesindeki insanlar sizi ne amaçla bu kadar alakadar ediyor da, yaşadığımız bölgedeki vatandaşlarımız sizi ilgilendirmiyor?
Sınır ötesindeki insanlar için halkı şiddete davet eden tutumunuz, ne oldu da içimizdeki teröristlere kucak açıyor? Halkı neden terörizme karşı durmaya çağırmıyorsunuz?
Her zaman söylediğimiz gibi, mesele ne Kürt halkı, ne de Kürtlerin hakları! Ölü sevinci olan bu siyasetçilerin asıl amacı ekmek yedikleri çanağa pislemektir.