Berkin Elvan: İstanbul Okmeydanı'nda Gezi Parkı eylemleri başına gaz fişeğinin isabet etmesi sonucu yaralandı. 269 gün komada kaldıktan sonra yaşam mücadelesini kaybetti. 15 yaşındaydı.
Yasin Börü: Diyarbakır’da Kobani bahanesiyle sokaklara çıkan PKK’lılar tarafından silahla öldürüldükten sonra cesedi bir binanın 3 katından aşağıya atıldı. Cesedinin üzerinden arabayla geçen caniler, işkence ile tanınamaz hale getirdiler. Cesedi iki gün sonra ailesi tarafından üzerindeki elbiselerden teşhis edilebildi. Daha 15 yaşındaydı.
İkisi de 15 yaşında, ikisi de çocuk ve ikisi de yeni akıl baliğ olmuşlardı. Her ikisi de nasıl yaşamışlarsa öyle ölmüşlerdir. Ama ikisinin arasında uçurumlar vardı.
Birisi; Gezi Parkı eylemlerine katıldığı esnada polisin olaylara müdahale amaçlı attığı gaz fişeğinin başına isabet etmesi sonucu yaralanmış ve 269 gün komada kaldıktan sonra yaşamını yitirmişti. Diğeri ise; kurban eti dağıtmak için gittiği mahallede sığındıkları bir evde, ev sahibinin ihbar etmesi sonucu PKK’lılar tarafından önce silahla öldürülmüş, öldürüldüğü binanın 3.katından cesedi aşağıya atılmış, aşağıda da dinle imanla alakası olmayan, insanlıktan nasibini almamış kişiler tarafından cesedine türlü işkenceler yapılmıştır.
Bir hayvana dahi bu denli bir işkence yapılamazken, eylemcilerin ruh halini siz düşünün. Burada şunu görüyoruz. Bir kişi insan olarak doğabiliyor, fakat insan olarak yaşayamayabiliyor. O gün Berkin için göz yaşı dökenlerin yürekleri, maalesef bugün Yasin için taş kesilmiştir. O gün provokasyon amaçlı taziye mesajı yayınlayanlar, bugün kör ve sağır kesilmişlerdir. Dün Berkin için taziye mesajı yayınlayan sözde Kürt siyasetçiler bugün kürt bir vatandaş olan Yasin’e sessiz kalmışlardır. Aslında bugün itibariyle HDP’nin Kürt kimliğinden ziyade sosyalist kimliği daha ön plandadır.
İnsanlar farklı düşünebilir. Bu bizim zenginliğimizdir. Bu anlamda hiçbir insanın ölümüne seyirci kalmamamız gerekir. Fakat savunduğumuz tez çocuk ise Berkin Elvanı gören gözlerin, Yasin Börüye körleşmemelidir.
Tabi burada mesele, mağdur durumdaki Kürtlere yardım etme meselesi değildi. Çünkü zaten dört yıldır devam eden Suriye savaşı nedeniyle ülkemizde bulunan bir buçuk milyonu aşkın mülteci içerisinde binlerce kürt vatandaş vardı. Fakat bu Kürtlere yardım eli uzatma bilinci olmadı hiç. Çünkü onlara göre bu kişilerin kürt olmaları da yetmiyordu. Kendileri gibi düşünmeleri gerekiyordu. Yani olay özünde ırkçı olmanın yanında, ideolojikti. Çünkü Kobani bahanesiyle katlettikleri kişi de Kürttü. Fakat kendilerinden olmayan muhafazakar bir Kürttü. Gerek toplumda, gerekse de devlet politikalarında şu ayrıntı hiçbir zaman unutulmamalıdır. PKK-HDP çizgisi bütün Kürtleri temsil eden bir çizgi değildir. HDP 20 milyonu aşkın Kürt toplumunda azınlık bir grubu temsil etmektedir. Devlet politikalar üretirken de bu ayrıntıya dikkat etmelidir. Kürtlerin çoğunluğu muhafazakar ve devletlerine sadık insanlardır.
Çözüm süreci devam etmeli, hatta süreç uzatılmamalıdır. Çalışmalar en kısa sürede neticendirilmeli ve bu gibi yeni provokasyonlara meydan verilmemelidir. Çünkü toplumun ne terörün devam etmesine, ne de süreç nedeniyle bazı kesimlerin şımartılmasına tahammülü vardır. Zaten belli bir aşamaya gelmiş, olgunlaşmış olan bu sürecin hayırlısı ile neticelendirilmesi gerekmektedir.
