İnsanın varoluş hadisesi, bir zamanlar Rabbimizin meleklere “Ben yeryüzünde bir halife yaratacağım” demesiyle başladı. Ve sonrasında Âdem’i yarattı. Âdem’den de eşini. Daha sonra Âdem’i ve eşini cennette bir ağaçla imtihan etti. Bu imtihanın gayesi hem dünya imtihanına bir hazırlık hem de düşmanları olan şeytanın hile ve desiselerini iyice öğretmekti. Cennetteki imtihan kaybedildi. Ancak, düşman olan şeytanın tuzakları ve bu tuzaklara düşmenin neticeleri yaşanarak öğrenilmiş oldu. Ki, bir daha aynı delikten ısırılmasın.
Artık insan bambaşka bir dünyada idi. Burası geldiği yere hiç benzemiyordu. Burada, gelmiş olduğu yere yeniden gidebilmenin mücadelesini verecekti. Yeni yerinde sorumluluk sahası oldukça genişti. Mücadele büyük, düşman çetin, vakit sınırlı fakat, dayanak sonsuz güç ve kuvvet sahibi idi.
Evet, bu dünyada insan bir mücadelenin içerisindedir. Buna bir savaşta diyebiliriz. Hak ve batılın savaşı. Her insan irade sahibi olarak bu savaşın mutlaka ya Hak yada batıl tarafındadır. Tarafsız olma durumu söz konusu değildir. Bu savaşın mutlaka kazanan bir tarafı olacaktır.
Burada sözü Hak tarafını tercih eden Müslümanlara getirmek istiyorum. Müslümanlar olarak bilmeliyiz ki, bu mücadelede kazanan taraf olmak istiyorsak mutlaka ama mutlaka şu ayeti çok iyi kavramalıyız: “Ey Âdem oğulları! Şeytan, ana-babanızı, ayıp yerlerini kendilerine göstermek için elbiselerini soyarak cennetten çıkardığı gibi sizi de aldatmasın. Çünkü o ve yandaşları, sizin onları göremeyeceğiniz yerden sizi görürler. Şüphesiz biz şeytanları, inanmayanların dostları kıldık.” Araf 27.
Düşününki bir savaş halindesiniz ve düşmanlarınızı görmüyorsunuz. Düşmanlarınız ise yandaşlarıyla beraber sizi görüyorlar. Belki ilk akla gelen bu savaşın adil bir savaş olmayacağıdır. Fakat öyle değil. Çünkü, şeytana ve dostlarına karşı verilen bu savaş her yönüyle maddi bir savaş değil. Yani, her zaman tankla tüfekle yapılan bir savaş değil. Her ne kadar bizler düşmanlarımızı göremesek de onların siperlerinden, tuzaklarından ve silahlarından haberdarız. Rabbimiz bu anlamda bize gerekli olan bütün haberleri beyan buyurmuştur. Daha dünyaya göndermezden önce baş düşmanımız şeytanın atamız Adem’i nasıl aldattığını birçok ayetle bizlere bildirmiştir. “Derken şeytan, birbirine kapalı ayıp yerlerini kendilerine göstermek için onlara vesvese verdi ve: Rabbiniz size bu ağacı sırf melek olursunuz veya ebedi kalanlardan olursunuz diye yasakladı, dedi. Ve onlara: Ben gerçekten size öğüt verenlerdenim, diye yemin etti. Böylece onları hile ile aldattı. Ağacın meyvesini tattıklarında ayıp yerleri kendilerine göründü. Ve cennet yapraklarından üzerlerini örtmeye başladılar. Rableri onlara: Ben size o ağacı yasaklamadım mı ve şeytan size apaçık bir düşmandır, demedim mi? diye nida etti.” Araf 20-23
Rabbimizin ikazlarını dinlememenin yahut unutmanın neticesi bizlerin aleyhine, düşmanımızın lehine sonuçlanıyor. Unutmamamız gereken hakikatlerden bir tanesi de düşmanımızın gece gündüz demeden bizleri dosdoğru yoldan alıkoymaya çalışmasıdır. Bu gerçeği hayat kitabımız Kur’anı Kerim bizlere şöyle haber vermektedir. “İblis dedi ki: Öyle ise beni azdırmana karşılık, and içerim ki, ben de onları saptırmak için senin doğru yolunun üstüne oturacağım. 'Sonra elbette onlara önlerinden, arkalarından, sağlarından, sollarından sokulacağım ve sen, onların çoklarını şükredenlerden bulamayacaksın!' dedi. Araf 16-17. İşte iblis kendisine böyle bir hedef belirliyor ve bu hedefi gerçekleştirmek için her türlü yola baş vuruyor.
Soru şu: Önümüzden, arkamızdan, sağımızdan, solumuzdan sokularak bizleri doğru yoldan saptırmak için yemin eden düşmana karşı planımız nedir?
