Bundan önceki yazımıza “peygamber mirası” başlığını attık. “Biz peygamberler topluluğu ilim dışında bir miras bırakmayız, bıraktığımız sadece sadakadır” hadisinden hareketle belki aklımıza peygamberler miras bırakmazlar diye bir düşünce gelebilir. Bu maddi anlamda doğru bir düşüncedir. Fakat muris eğer bir peygamberse mirasın mahiyeti maddi olmaktan çıkıp manevi bir hal almaktadır. Zaten bunu yukarıdaki hadisin birinci kısmından da anlayabiliyoruz.
Dolayısıyla miras denilince meseleye birazda bu taraftan bakmalıyız. Ölen kişi geride kalanlara belki maddi anlamda çok şeyler bırakabiliyor. Fakat manevi anlamda iyi ve faydalı bir yaşam, güzel bir ahlak, sağlam arkadaşlar, istifade edilecek eserler bırakmamışsa, bu hem muris açısından hem de mirasçılar açısından bir kayıptır. Çünkü “ insan ölür eseri kalır.”
Diğer bir hususta dikkat ederseniz peygamber sıfatlarını, peygamber mirası olarak takdim ediyoruz. Buradaki espri de yukarıda değindiğimiz düşünceden hareketledir. Peygamberler ümmetlerine miras olarak ancak getirdikleri dini ve kitabı, yaşadıkları örnek hayatı ve ahlakı miras bırakırlar.
Bu izahtan sonra konumuza dönecek olursak, geçen hafta peygamber sıfatlarının ikisini izah etmeye çalışmıştık. Bu haftada kaldığımız yerden devam edeceğiz.
Üçüncü sıfat olan tebliğ, Peygamberlerin Allah’tan aldıkları vahyi, hiçbir ilave ve eksiltme yapmadan olduğu gibi ümmetlerine bildirmeleridir. Peygamberlerin sıdk ve emanet sıfatları ilk önce tebliğ sıfatında tecelli eder. Tabi bu arada aldıkları vahyin gereğini ilk önce peygamberler yerine getirirler. Bu sıfatın, peygamberi örnek ve önder edinmiş ümmetine yansıması ise, tıpkı peygamberleri gibi bu dini önce kendi nefislerinde yaşamaları daha sonrada gece gündüz demeden fert fert, hane hane, mahalle mahalle bu dini insanlara tebliğ etmeleri şeklinde olmalıdır. Burada dikkat edilmesi gereken husus ise tebliği kendi kafamıza göre değil, peygamberimizden öğrendiğimiz şekilde ve peygamberi metotla yapmalıyız. Yoksa tebliğ görevimizi yapmamış sayılırız. Efendimiz: 'Kimin vasıtasıyla bir adam Müslüman olursa, ona cennet vâcip olur' buyurmuşlardır. Taberânî.
Dördüncü sıfat fetanet. Yani, akıllı, zeki ve uyanık olma. Peygamberler insanların en akıllı ve en zekileridirler. Onların ne konuşmalarında ve nede fiillerinde akıl dışı bir şeye rastlanamaz. Bu konuda Hz. İbrahim den bir örnek verecek olursak: “Allah, kendisine hükümdarlık verdi diye (şımarıp böbürlenerek) Rabbi hakkında İbrahim ile tartışanı görmedin mi? Hani İbrahim, “Benim Rabbim diriltir, öldürür.” demiş; o da, “Ben de diriltir, öldürürüm” demişti. (Bunun üzerine) İbrahim, “Şüphesiz Allah güneşi doğudan getirir, sen de onu batıdan getir” deyince, kâfir şaşırıp kaldı. Zaten Allah, zalimler topluluğunu hidayete erdirmez.” Bakara 258. Bu örnekte ve putları kırma örneğinde görüldüğü gibi bu sıfatın ümmete yansıması, ümmetinde aklını en iyi şekilde kullanması şeklinde olmalıdır.
Beşinci ve son sıfat olan ismet ise, masum olmaktır. Yani, günah işlemekten beri olmaktır. Peygamberler günah işleyemezler. Eğer peygamberler günah işlemiş olsalardı ümmetleri de çok rahat bir şekilde günaha dalarlardı. Öte yandan, peygamberleri hiç günah işlememesine rağmen ümmetinin birçoğu günah işlemekte haddi aşmış ve neticede helak olmuşları da biliyoruz. Bizler, imtihan dünyasında olmamızdan dolayı günah işlemekten korunmuş değiliz. Fakat bu günah işleyeceğimiz anlamına da gelmez. Bizlere düşen mümkün mertebe günahtan kaçmak, İşlediğimiz günahlardan dolayı tövbe etmek ve bir daha o günaha yaklaşmamaktır.
